خانه / دانستنی‌های تخصصی / سانتریفیوژ کردن نمونه های انعقادی

سانتریفیوژ کردن نمونه های انعقادی

پلاسمای فاقد پلاکت بهترین نمونه برای آزمایش های معمول انعقادی است. بدین منظور نمونه خون را باید در ۲۰۰۰ به مدت ۱۵ دقیقه سانتریفیوژ نمود.

سانتریفیوژ کردن مناسب نمونه برای به دست آوردن پلاسمای فاقد پلاکت Plasma Poor Platelet مهم است و شمارش پلاکتی این پلاسما باید کمتر از ۱۰۰۰۰ در میلی متر مکعب باشد.

راهنمای CLSI نشان می دهد که از پلاسمایی که دارای شمارش پلاکتی بیش از ۱۰۰۰۰ در میلی متر مکعب باشد نیز می توان استفاده نمود به شرطی که بیمار تحت درمان با هپارین نبوده و پلاسمای آن منجمد نشده باشد.

اما این نمونه برای سایر آزمون های انعقادی مانند لوپوس آنتی کوآگولانت و آنتی بادی ضد فسفو لیپید و مانیتورینگ درمان با هپارین مناسب نیست.

همچنین اگر می خواهیم پلاسما را فریز نماییم، الزاما باید فاقد پلاکت باشد زیرا در اثر منجمد شدن پلاسما، پلاکت های باقیمانده لیز شده و فاکتورهای پلاکتی آزاد شده باعث کاهش ۱۰ درصدی زمان آزمون های انعقادی می گردد.

بنابراین داشتن پلاسمای فاقد پلاکت به دلایل زیر ضروری است :

۱- پلاکت ها دارای فاکتور ۴ پلاکتی هستند که خنثی کننده هپارین است.

۲- غشا پلاکت غنی از فسفولیپید است که روی آزمایش لوپوس آنتی کوآگولانت و سنجش فاکتورهای انعقادی تاثیر می گذارد.

۳- پلاکت  حاوی پروتئازهایی هستند که روی آزمون اندازه گیری فاکتور ون ویلبراند تاثیر می گذارد.

  • سانتریفیوژ باید هر شش ماه جهت اطمینان از شمارش پلاکتی قابل قبول چک شوند.

فیلتر کردن پلاسما جهت از بین بردن پلاکت ها توصیه نمی شود زیرا مولکول های مولتی مر فاکتور فون ویلبراند توسط فیلتر کردن از پلاسما حذف می شوند.

همچنین ببینید

اپلیکیشن تلفن همراه آزمایشگاه دکتر مهرابی

جهت نوین و مدرن سازی آزمایشگاه، اپلیکیشن اندروید آزمایشگاه دکتر مهرابی، برای دریافت هرچه سریعتر …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *